Manifest · MMXXIV
Ik geloof dat
liefde
kunst verdient.
Een korte introductie
Geen fotograaf met een prijslijst — een atelier.
Mijn werk begint zelden bij een camera. Het begint bij een gesprek, een huis, een plek waar het portret straks zal hangen. Pas dan ontwerp ik de sessie.
Mijn vader liet weinig foto's na. Toen hij wegviel, bleek hoe pijnlijk dat verlies was. Wat overbleef waren vluchtige beelden, scherpe maar bevroren oogkliks — geen kunstwerken, geen objecten om aan te raken of dagelijks tegen aan te kijken.
Sindsdien werk ik vanuit één overtuiging: een goed portret hoort niet weg te zakken in een digitale map. Het hoort aan de muur — zichtbaar, dagelijks, blijvend.
In het 'atelier' maak ik werk dat de cloud overleeft. Op archivaal papier, op canvas, in lijst. Werk dat een kleinkind ooit van de muur haalt en vasthoudt zoals jij nu een schilderij vasthoudt.
Dat vraagt zorg. In de keuze van het moment, het materiaal, het formaat, de plek aan jouw muur. Daarom werk ik in kleine aantallen en altijd in gesprek.
Tot zover het manifest